بازدید ها : | | پنجشنبه 8 دی 1390

دخالت من در کارهای سیاسی به خاطر دغدغه نسبت به مسائل دینی و فرهنگی است

آنچه پیش رو دارید گفت‌وگوی اختصاصی هفته‌نامه 9 دی با آیت‌الله مصباح یزدی ـ‌مد ظلهـ است كه ضمن به فعالیت‌های معظم له پیش از پیروزی انقلاب، ناگفته‌هایی از جمع 11 نفره یاران انقلاب، روشنگری‌های ایشان پس از انقلاب به‌ویژه در دوره‌های موسوم به سازندگی و اصلاحات، علت حمایت از احمدی‌نژاد و نقد جریان انحراف‌های، فتنه 88، ساكتین فتنه، تشكیل جبهه پایداری و علت حمایت از آن، برخی ادعاها در زمینه ضد وحدت بودن جبهه پایداری و تكلیف این جبهه پرداخته شده است.

خیلی‌ها آیت‌الله مصباح را با وجهه علمی و شأن علمی‌شان می‌شناختند. هر چند ما که کتاب زندگانی حضرتعالی را در دفتر جریان شناسی چاپ کرده ایم، اطلاع داریم که هم قبل و هم بعد از انقلاب در بزنگاه‌های مختلف به ویژه در حوزه فرهنگ، حضور داشتید و مؤثر بودید. اما دوره اصلاحات یک ویژگی خاصی داشت؛ که شما خیلی صریح‌تر وارد میدان شدید و با حضور در شهرها برخی از انحرافات موجود شخصیت‌های آن روز را تبیین کردید؛ من می‌خواهم درباره همین مورد سئوال کنم که واقعا چه شد و چه ضرورتی آن روز حس شد؟
همانطور که گفتم بنده خودم را لایق این عناوین نمی‌دانم. ما یک طلبه‌ای بودیم درس می‌خواندیم و در سال 31، 32 هم به قم آمدیم. یکی از نعمت‌های بزرگی که خدا نصیب‌مان کرد، حضور در درس حضرت امام، آشنایی با افکار و منش و شخصیت ایشان و البته در کنارش هم آشنایی با مرحوم علامه طباطبایی و بعضی از بزرگان دیگر بود. از همان وقت یاد گرفتیم که باید نسبت به مسائلی که به نحوی ارتباطی با دین دارد و ممکن است لطمه‌ای به دین بزند، حساس باشیم. حالا شاید با توجه به یک سری عوامل فرهنگی، تربیتی، فرهنگی، خانوادگی زمینه‌اش فراهم شده بود؛ خود طلبگی هم که به عنوان خدمتگذاری مقدس حضرت ولی عصر ارواحنافداه هست، یک چنین مسئولیتی را ایجاب می‌کند که انسان نسبت به خطرهایی که متوجه دین می‌شود، حساس باشد. این بود که ما هر وقت احساس می‌کردیم که در بین مسائل اجتماعی سیاسی فرهنگی کشور چیزی در معرض این هست که خطری را متوجه دین کند، حساسیت خاصی پیدا می‌کردیم؛ تحلیل روان‌شناختی این را الان درست نمی‌توانم بگویم که چه عواملی موجب شده، بنده این طور بشوم ولی این یک واقعیتی است.
بالاخره طولی نکشید که در سال 40 به بعد، خود حضرت امام وارد میدان سیاست شد. زمان مرحوم آیت‌الله بروجردی شاید ایشان صلاح نمی‌دانستند یا شرایط طور دیگری بود که خود ایشان مستقلا و مستقیما وارد عرصه سیاست نمی‌شدند اما بعد از رحلت حضرت آیت‌الله بروجردی، حضرت امام وارد عرصه سیاست شدند و محوریت پیدا کردند. یکی از نتایج حرکت ایشان این بود که یک عده از فضلای جوان به فکر این افتادند که برای حمایت از دین و اسلام، باید فعالیت جمعی کرد، با کارهای فردی و نوشتن یک مقاله و یک سخنرانی، این مشکل حل نمی‌شود، مخصوصا با اوامری که امام می‌فرمودند. این بود که بالاخره یک عده‌ای تصمیم گرفتند یک جمعیتی از فضلای آن روز را تشکیل دهند. از شانس خوب ما و خواست خدا یا از سوء انتخاب آقایان، به هر حال ما هم جزو این جمعیت انتخاب شدیم و یک گروه 11 نفری تشکیل شد که چند تن از آنها مرحوم شدند.

اسامی این گروه 11 نفره را می‌توانید بفرمایید؟
مرحوم آقای ربانی شیرازی، آقای منتظری، آقای مشکینی، آقای حائری تهرانی، آقای امینی اصفهانی، آقای قدوسی، مقام معظم رهبری، آقای سیدمحمد خامنه ای، آقای هاشمی و آقای آذری قمی؛ حقیر هم خدمت‌گزارشان بودم. خب وظایف مختلفی برای این جمع مطرح بود، بعضی‌ها سیاسی خالص بودند، بعضی‌ها عناوین فرهنگی داشتند، بنده بیشتر توجهم به مسائل دینی بود. همان زمان‌ها در بین طرفداران مبارزه و مخالفین رژیم، زمینه یک انحراف و التقاطی مطرح بود. خب برخی دوستان دیگر، این انحراف و التقاط را خیلی جدی نمی‌گرفتند یا توجیه می‌کردند؛ گاهی حتی از آن اشخاص منحرف به خاطر این‌که فعالیت‌های چشم‌گیری در آن زمان انجام می‌دادند، حمایت هم می‌کردند. بنده نسبت به مسائل دینی خیلی حساس بودم که نکند این زمینه یک انحراف دینی و مذهبی را به وجود بیاورد. شاید زحمت برخی از فعالیت‌ها در این عرصه از عرصه سیاسی و غیر سیاسی دیگر کمتر هم نبود ولی دغدغه شخصی خودم از همان ابتدا مسائل دینی بود.

یعنی شما به نوعی مسائل دینی و اعتقادی را ریشه فعالیت‌های دیگر می‌دانستید و انحراف در آن را موجب انحراف در مسائل سیاسی و فرهنگی دیگر می‌دیدید؟
این طور فکر می‌کردیم، تا دیگران چگونه قضاوت کنند. به همین جهت حتی در درس و بحث و جلسات هم محور اصلی بنده دفاع از حقائق اسلام و مبارزه با انحراف‌ها بود. حتی در مدرسه حقانی و جاهای دیگر، درسی را که انتخاب می‌کردیم در کیفیت القای درس و پیگیری‌اش همین جهت را دنبال می‌کردیم. این را هم عمدتاً از حضرت امام یاد گرفته بودیم، حالا نمی‌گویم منحصرا از ایشان، اما عامل محرک و قوی‌اش فرمایشات ایشان، خط مشی زندگی ایشان و سیره ایشان بود. تا این‌که انقلاب پیروز شد. در اوائل انقلاب، انتظار این‌که یک نظام ثابت جاافتاده‌ای که همه جهات اسلامی در آن رعایت بشود و یک نظام ایده آلی باشد، خیلی توقع بی‌جایی بود، فکر نمی‌کنم که هیچ عاقلی چنین توقعی داشت. آن وقت سعی بر این بود تا آنجا که ممکن است مسأله اسلام جدی گرفته شود، لااقل اسم اسلام همه جا برده شود تا این مفهوم زنده شود. حتی هر جا انجمنی تشکیل می‌شد، یک پیوند اسلامی هم برای آن می‌گذاشتند. انقلاب هنوز به خود نیامده بود که جنگ عراق شروع شد و هشت سال وقت ملت و دولت و رهبری را اشغال کرد. خب درست است که در آن وقت نیروی کشور صرف دفاع شد و خیلی قربانی دادیم اما همین‌ها خود یک عاملی بود برای تقویت دین و اسلام و توجه به معنویات و فداکاری در راه دین و شهادت طلبی؛ اینها ارزش‌های بسیار بزرگی بود که بدون برنامه ریزی پیدا شد و رشد کرد، البته برنامه ریزی‌اش را خدا به‌وسیله امام رحمت الله علیه و با پافشاری ایشان بر اصول انجام داد. اما بعد از دوران تمام شدن جنگ، زمینه انحراف‌ها فراهم شد، به صورت‌های مختلفی که بنده نه در صدد هستم الان بیان کنم و نه مصلحت و نه وقتش هست.

آن ایام هم حضرتعالی این هشدارها و انذارها را در برابر انحرافات ایجاد شده بیان می‌کردید؟
بله، هرجا به اندازه ظرفیت خودم حضور پیدا کرده ام، یک وقت با چهار تا طلبه صحبت کردیم، یک وقت سخنرانی کردیم که جمعی بودند، یک وقت هم به رسانه‌ها می‌رسید؛ ولی در طول مدت این عمر که شصت سال تمام را مصروف می‌کند، همیشه دغدغه اصلی بنده همین بوده. اگر راجع به مسائل اقتصادی بحث می‌کردم از این جهتی که با دین مشکل دارد، اگر از مسائل سیاسی بحث می‌شد باز از آن جهت که با اسلام و نظام اسلامی ارتباط دارد و یا در هر صحنه دیگری. حتی در حوزه هم وقتی فعالیت‌هایی می‌کردیم همه جهت دار بود، برای این‌که مبانی اسلام تقویت شود و راه‌های دفاع با اینها بیشتر آموزش داده شود.

با این حساب حضرتعالی آغاز بسیاری از انحرافات را از دوره مدیریت پس از جنگ می‌دانید؟
حتی امروز هم با مرور آن ایام به همین نتیجه می‌رسیم. پس از رحلت حضرت امام، گرایش‌های انحرافی شروع به خودنمایی کرد و زمینه آن فراهم شد؛ اختصاص به سطوح پایین هم نداشت، تا سطوح بالای کشور را این انحرافات و التقاطات کم یا زیاد دربرگرفت. طولی نکشید که مسئولین سطح بالای کشور اعلام کردند که فرهنگ دوره جنگ برای دوره سازندگی کارساز نیست حتی برخی آن روز برای حذف اسم شهید تلاش کردند، هنوز از جنگ زمانی نگذشته بود که به صورت‌های مختلفی گفته می‌شد که مثلا ما در جنگ اشتباهاتی کردیم. به خصوص که جریان نهضت آزادی و طرفداران‌شان مثل جبهه ملی بعد از فتح خرمشهر می‌گفتند که ما باید صلح را می‌پذیرفتیم و دیگر به جنگ ادامه نمی‌دادیم. اینها آن روز در مراکز فرهنگی و دانشگاهی نفوذ داشتند و این مباحث را در بین جوانان رواج می‌دادند. هرچند توده مردم به خاطر عشق و علاقه به امام امت و مسائل انقلابی به این زودی‌ها دست از ارزش‌ها برنداشتند.

حضرت استاد! ریشه انحراف‌ها در دوره مشهور به اصلاحات از کجا آغاز شد؟
اینها همه مقدمه بود برای این‌که اشاره کنم دوره اصلاحات چگونه شکل گرفت. زمینه‌های گرایش به ملی گرایی و لیبرالیسم و سکولاریسم از قبل هم در کشور بود، منتهی در دوران جنگ اینها محکوم بودند و جرأت ظهور و بروز نداشتند اما بعد از جنگ، برخی سیاست‌ها این زمینه را ایجاد کرد. در حقیقت انحراف اصلی این بود که بخشی از حاکمیت برای اداره کشور، نقش جدی‌ای برای دین قائل نبودند یا اعتقاد عمیقی به این نداشتند و فقط در ظاهر چنین نقشی را پذیرفته بودند. معنایش همین است که آن کسانی که سردمدار مسائل سیاسی کشور بودند - غیر از آنهایی که واقعا تابع حضرت امام بودند و به مبانی اسلام باور داشتند - بقیه متاسفانه دارای تفکرات التقاطی بودند. یعنی امور دینی مربوط به حاکمیت را می‌گفتند اما چندان اعتقاد نداشتند، بعضی چیزها را به نحوی تأویل می‌کردند یا می‌گفتند که این امور تاریخ دارند ولی الان وقتش گذشته یا می‌گفتند مسائل سیاسی از دین جداست. به صورت‌های مختلفی، انواع التقاط‌هایی که پیدا شد، ریشه همه آنها همین بود که برای اداره کشور معتقد به اجرای کامل دستورات دینی نبودند و در حقیقت اعتقادی به اصل اجتماعی اسلام نبود بلکه تلفیقی بود از اسلام و برداشت‌های خودشان که متأثر از مدل‌های غربی بود.

قبلا هم حضرتعالی اشاره کرده اید که مهم‌ترین مشکل کشور این است که بخشی از مدیران کشور اعتقاد قلبی به ولایت‌فقیه ندارند.
بله در این دوران سی و چند سال وقتی ما دقت می‌کنیم در عقاید اشخاص، آنجایی که امکان ظهور پیدا کرده و جرأت کردند ابراز کنند، اعتقاد واقعی خودشان را نشان داده اند. همیشه اشکال‌های اصلی کشور از مدیرانی بوده که این‌طور بوده اند. الان شما می‌بینید کسی را که در زمان امام امت(ره) از طرف شخص ایشان مسئولیت داشت، امروز صریحا می‌گوید من آن روز هم معتقد به ولایت‌فقیه نبودم و این ولایت‌فقیه را به عنوان یک نظریه به امام نسبت می‌دهد و می‌گوید این فتوای امام بود و صریحا می‌گوید من آن روز هم به ولایت‌فقیه معتقد نبودم، این کسی است که از طرف خود امام مسئولیت مستقیم داشت.

اما حضور شما در دوره اصلاحات خیلی علنی‌تر بود آیا این دوره را خطرناک‌تر می‌دیدید؟
خوب اینها در این دوره بیشتر مجال پیدا کردند که حرف‌های ته دل شان را بزنند، تا آن وقت هنوز ظهور و بروزی نداشتند، کسانی هم اگر حرفی می‌زدند با یک پوشش دینی و لعاب مذهبی حرف‌شان را می‌زدند ولی بعدا سرفصل‌ها را جدا کردند، کتاب نوشتند درباره لیبرالیسم که این معبود نسل جدید بشر است، این آخرین نقطه اوج فکری است، خب برخی از همین مسئولین کشور مستقیماً در مورد این امور انحرافی کتاب نوشتند. برای همین هر چه اینها صریح‌تر و شفاف‌تر سراغ مبانی دینی ما رفتند، بنده هم صریح‌تر به سراغ‌شان رفتم و موضع گرفتم.

اگر اجازه بدهید من از همین جا وارد بحث دیگری می‌شوم. بعد از دوره اصلاحات، انتخابات سال 84 پیش آمد که به نوعی صحنه سیاسی کشور مجددا داشت به همان وضع قبلی برمی گشت؛ در آن موقع بر خلاف انتظار، خیلی‌ها فکر نمی‌کردند حضرتعالی ورود پیدا کنید؛ شما البته سال 84 هیچ وقت به صراحت از آقای احمدی نژاد اسم نبردید ولی شاخصه‌هایی که در سخنرانی هایتان بیان کردید، نشان می‌داد که مصداق این شاخصه‌ها شخص احمدی نژاد است البته با مرور سخنان رهبری هم به همین نتیجه می‌رسیم. من به یاد دارم در همان ایام، گویانیوز (یکی از رسانه‌های ضد انقلاب اینترنتی) با عصبانیت تیتری زده بود که آیت‌الله مصباح و شاگردانش یک هفته مانده به انتخابات، نتیجه آرا را عوض کردند؛ یعنی روی افکار عمومی تأثیرگذاری کردند. سؤالم این است که آیا واقعا آن روز نگاه حضرت عالی این بود که این شاخصه‌ها در چنین شخصیتی وجود دارد؟ خب چرا بعدا این اتفاقات افتاد؟ آیا این شاخصه‌ها تغییر می‌کنند یا افراد نسبت به شاخصه‌ها تغییر می‌کنند؟
این فرمایش شما در واقع منحلّ به دو سؤال است. یکی این‌که در آن موقعیت چطور شد که توجه متدینین و علاقمندان به ارزش‌های اسلامی معطوف به یک گروه خاصی شد؟ جوابش خیلی روشن است، آن روز با این‌که کاندیداهایی بودند که از لحاظ اسلامی و سوابق سیاسی و انقلابی شناخته شده بودند اما همان روز وقتی در شعارهای‌شان دقت می‌کردید - لااقل به عنوان تاکتیک - از شعارهای غیر اسلامی استفاده می‌کردند. بنده در آن دوران یادم نیست که یکی از این کاندیداهای متدین، اسمی از اسلام و ارزش‌های اسلامی به زبان آورده باشد. فکر می‌کردند که اسم آوردن از این امور موجب ریزش برخی از آرا می‌شود. هدف شان این بود که از هر طریقی شده آرا بیشتری را به سمت و سوی خودشان جلب کنند.

آیا این نگاه از نظر دینی قابل پذیرش است؟ یعنی رسیدن به قدرت حتی با نیت خدمت ولی با این شعارها، آیا این قابل پذیرش است؟
از نظر بنده نه؛ زیرا این فرد بعداً هم برای حفظ قدرتش هم همین روال را ادامه خواهد داد. آن روز تنها کسی که در نطق هایش از ارزش ‌ها سخن می‌گفت، آقای احمدی نژاد بود. پس علت این‌که ما ایشان را بر دیگران ترجیح دادیم، این بود که حداقل این جرأت را داشت که بیاید شعارهای اسلامی را اصل قرار دهد و مطرح کند. دیگران از ترس از دست دادن آرای بخشی از مردم، این جرأت را نداشتند، می‌ترسیدند رأی نیاورند؛ خب طبیعی است که این ترس باید در هر کس دیگر هم باشد. احمدی نژاد آن روز هم می‌خواست رأی بیاورد، خیلی دوست داشت که افکار عمومی را جلب کند اما به هرحال ایشان شعارهای انقلابی می‌داد، چیزی که نمونه‌اش در شعارها و نطق‌های دیگران دیده نمی‌شد. اشخاصی را من می‌دانم که متدین بودند - الان هم آنها را متدین می‌دانم - اما سال 84 نام اسلام در شعارهای‌شان هم نبود! بالاخره نمی‌شود که آدم یک مجموعه نطق‌های انتخاباتی داشته باشد ولی تلاشش این باشد که اسمی از ارزش‌های اسلامی نبرد؛ خب چنین آدمی چطور این امور را در برنامه عملی‌اش رعایت خواهد کرد؟ طبعا از این فرد هیچ امیدی نیست؛ حداقل کسی اگر بخواهد از کسی امید اجرای این امور را داشته باشد، از آدمی امید خواهد داشت که سابقه درستی دارد و سرتا پای نطق هایش ارزش‌های اسلامی و انقلابی باشد.

برخی‌ها این رویکرد گذشته آقای احمدی نژاد را ظاهر سازی می‌دانند، آیا شما نشانه‌ای از ظاهری بودن این شعارها داشتید؟
حالا هرچه بود، طرح این شعارها به نفع جامعه بود؛ شما فرض کنید که گوینده‌اش از روی سیاست این حرف‌ها را گفته باشد، خب این فرد نسبت به بقیه، سیاست عاقلانه ‌تر مبتنی بر دین را در پیش گرفته بود، چون هم جامعه این چیزها را می‌خواست و هم ما وظیفه داریم این امور را ترویج کنیم. البته بنده باور نمی‌کنم که مجموعه آن سخنرانی‌ها و افکار احمدی نژاد ظاهرسازی بوده باشد. بالاخره این شخصیت با سوابق و رفتاری شناخته شده بود. وقتی که فرماندار بود، استاندار اردبیل بود، در بسیج اساتید بود، بعدها در مسجد رسالت که ما برنامه داشتیم، شرکت می‌کرد. نمونه‌های خوبی از رفتارهای اخلاقی و پاکی رفتار در زندگی‌اش بود. بعد هم در عمل ثابت شد که ایشان امتیازاتی دارد که دیگران نداشتند. پرکاری و صلابت ایشان و خیلی چیزهای دیگر که بارها مقام معظم رهبری روی آن تأکید فرمودند، تشویق کردند، اینها ثابت کرد که واقعا ایشان نسبت به دیگران اصلح است؛ این یک مورد است که ما چرا مایل بودیم ایشان انتخاب شود.
اما این‌که بگوییم این ویژگی ‌های مثبت، معنایش این است که ایشان هیچ نقصی ندارد؟ چنین تصوری برای هر کسی از اینجا ناشی می‌شود که آدمیزاد را درست نشناسد. هیچ آدمیزادی نیست که تمام ابعاد وجودیش منسجم و همیشه صددرصد در یک جهت صحیح باشد، غیر از معصومین؛ یا کسانی که 30، 40 سال در مکتب معصومین ریاضت کشیده باشند، از یک دانشجویی که بعد از انقلاب فرماندار و بعد استاندار شده، توقع نمی‌رود که مثل امام امت تزکیه شده باشد و هیچ هوای نفسی هم نداشته باشد و یا هیچ انحرافی در فکرش پیش نیاید، این توقع بی‌جایی است. چیزی که آن وقت از این شخص در مقابل رقیب هایش انتظار می‌رفت، این بود که بتواند شعارهای انقلابی و اسلامی را زنده کند و کرد. در عمل هم برنامه‌هایی را که پیشنهاد کرده بود اقدام کرد، اقدامات دلیرانه و شجاعانه‌ای هم کرد. اما این معنایش این نیست که هیچ اشتباهی نداشته باشد. بعضی از اشتباهاتش را که از همان اوایل متوجه شدیم، سعی کردیم تا از ظهورش جلوگیری بشود ولی تأثیری نداشت. عمده چیزی که مانع از اصلاح آن اشتباهات شد، دلبستگی ایشان به یک شخص خاص بود، که هنوز هم برای بنده این یک معمایی است که این چنین آدمی با این فراست با این هوش با این کارآمدی، چطور شیفته یک نفری می‌شود که از خودش ضعیف‌تر است و صدها نقطه ضعف در آن قابل رؤیت است. برای بنده هنوز این معما باقی است! اما به هر حال یک واقعیتی است.

نامه مقام معظم رهبری در ابتدای شروع به کار دولت دهم درباره معاون اولی مشایی را در همین راستا ارزیابی می‌کنید؟ یعنی تلاش برای جلوگیری از تکرار اشتباهات.
شاید مقام معظم رهبری برای دوره دوم ریاست ایشان وقتی متوجه شدند که می‌تواند این فرد (مشایی) یک منشأ خطری شود، خواستند جلو آن را بگیرند؛ نامه‌ای که نوشتند برای معاون اولی در واقع معنایش همین بود و این برخورد رهبری خیلی چیز عجیبی بود! سابقه ندارد که ایشان مثلا برای یک پستی که وزارت هم نیست - پست وزارت را که مجلس باید رأی اعتماد بدهد - چنین اظهار نظری کرده باشند.

به عقیده شما این نامه بیشتر برای حفظ خود احمدی نژاد بود؟
البته اول حفظ اسلام و انقلاب، بعد ایشان به عنوان خادم اسلام و انقلاب باید حفظ می‌شد و الّا ایشان (رهبر معظم انقلاب) عاشق شخص خاصی نیستند. هدف ایشان حفظ اسلام و انقلاب است منتهی کسی که متصدی این کار بود و توان این کار را داشت که انجام بدهد و این مسئولیت را برای خدمت بپذیرد احمدی نژاد بود؛ خب ایشان هم باید حفظ می‌شد. ولی با این‌که صریحا آن نامه را نوشتند و بعدش هم جریانات دیگری اتفاق افتاد که همه می‌دانیم، تأثیر مطلوبی نبخشید و ایشان همچنان روی گرایشی که داشت اصرار کرد و عمده این اشتباهات از همین جا ناشی می‌شد.

چه کار کنیم این ریزش‌ها و تغییر مسیرها به آن شعارها آسیب نزند؟ چون با این اتفاقات یک نگرانی‌ای که در بین متدینین و مردم هست، این است که دلزدگی به بعضی از شعارها ایجاد شود.
بله، چیزهایی که در عالم ممکن است واقع شود زیاد است، ما از یک طرف باید سعی کنیم که سطح فرهنگی جامعه را هرچه بیشتر بالا بیاوریم؛ الحمدلله سطح فرهنگی کشور و سطح سیاسی و دینی مردم بیش از آنچه انتظار می‌رفت بالا هست، بهترین نمونه‌اش همین داستان 9 دی است که یکی از تاریخی‌ترین روزهای تاریخ این کشور است؛ هنوز اهمیتش آن طور که باید شناخته نشده است. در حالی که اتفاق این روز نشانه درک صحیح مردم و رشد سیاسی مردم، همت، پایداری و استقامت مردم بود و خیلی معنا داشت. وجود اینها خیلی امیدبخش است البته بعد از لطف خدا و عنایت آقا امام زمان(عج) این استقامت مردم خیلی امیدبخش است. «هوالذی أیدکَ بنصره و بالمؤمنین» خود قرآن هم با این‌که همه چیز را منسوب به نصر الهی می‌داند در عین حال اینجا را تأکید می‌کند «و بالمؤمنین». و الحمدلله مقام معظم رهبری علاوه بر آن نصرت‌های الهی و الهامات الهی، از این نعمت عظیم حمایت مردمی، حمایت آگاهانه و هوشیارانه و در عین حال عاشقانه برخوردار هستند و از این جهت ما هیچ نگرانی‌ای نسبت به آینده نداریم. کسانی که غفلت می‌کنند خودشان اشتباه می‌کنند از گردونه خارج می‌شوند.

 لینك مطلب  نظرات []     نوشته:محمود سواری    معرفی به دوستان